Osiąganie celów w związku
Moderatorzy: admin, marcelus, filip
Osiąganie celów w związku
Od jakiegoś czasu zastanawiam się na ile życie w związku ma wpływ na realizację celu każdego z partnerów z osobna...
Zdaję sobie sprawę z uwarunkowań kobiecego i męskiego (bo takie związki mam na myśli) podejścia do egzystencji. Zdaję sobie sprawę z dwubiegunowości w związku - tutaj mam na uwadze naturalne działanie sił równoważących poprzez mojego partnera. Zdaję sobie sprawę z ukazywania mi moich ‘dobrych’ i ‘słabych’ stron – tutaj mam na myśli naturalne działanie zwierciadła poprzez mojego partnera. W porządku, to wszystko i jeszcze kilka innych oczywiście występuje. I na pewno ma znaczenie, jednak to, nazwałbym codzienną działalnością operacyjną , z której można, a wręcz należy korzystać
Ale - jeśli spojrzeć na życie w związku i osiąganie celów przez pryzmat transerfingu, okazać się może, że określenie celu przez każdego partnera indywidualnie powoduje, że żadne z nich może go nigdy nie osiągnąć.
Czy dobrze kombinuję? Czy określanie celów w momencie, kiedy idzie się przez życie w związku definitywnie powinno być wspólne? A jeśli tak, to czy powinno dotyczyć absolutnie wszystkiego?
Na ile definitywnie, na ile absolutnie...?
Jako praktyk, po sprawdzeniu jednego tematu, powiem, że w przypadku kiedy cel jest wspólny, to jest osiągany naprawdę błyskawicznie.
Tylko powstaje jednak (przynajmniej w moim umyśle) pytanie tego rodzaju – jak, mając partnera, który nie 'uprawia' transerfingu, określać cele? Jak zrobić, aby u partnera nie pojawił się cel (nawet nieświadomie), o którym transerfer nie wie, a który to cel może ‘pacyfikować’ te, które są ustalone wspólnie.
Jakiś prosty hipotetyczny przykład – para podejmuje decyzję, że chce mieszkać w kraju, gdzie średnia temperatura nie spada poniżej zera. Jednocześnie ‘nietranserfingowy’ partner, jako rodzic, nie widzi życia bez bliskości z dziećmi. Dziecko nie cierpi upałów. Czy w takim kontekście cel jest wogóle do zrealizowania? Czy energia nie leci ‘w gwizdek’? Czy trzeba byłoby w to włączyć jeszcze dziecko? Czy...itd, itd
Spostrzeżenia naprawdę mile widziane.![Smile :-)](./images/smilies/icon_smile.gif)
Zdaję sobie sprawę z uwarunkowań kobiecego i męskiego (bo takie związki mam na myśli) podejścia do egzystencji. Zdaję sobie sprawę z dwubiegunowości w związku - tutaj mam na uwadze naturalne działanie sił równoważących poprzez mojego partnera. Zdaję sobie sprawę z ukazywania mi moich ‘dobrych’ i ‘słabych’ stron – tutaj mam na myśli naturalne działanie zwierciadła poprzez mojego partnera. W porządku, to wszystko i jeszcze kilka innych oczywiście występuje. I na pewno ma znaczenie, jednak to, nazwałbym codzienną działalnością operacyjną , z której można, a wręcz należy korzystać
![Very Happy :D](./images/smilies/icon_biggrin.gif)
Ale - jeśli spojrzeć na życie w związku i osiąganie celów przez pryzmat transerfingu, okazać się może, że określenie celu przez każdego partnera indywidualnie powoduje, że żadne z nich może go nigdy nie osiągnąć.
Czy dobrze kombinuję? Czy określanie celów w momencie, kiedy idzie się przez życie w związku definitywnie powinno być wspólne? A jeśli tak, to czy powinno dotyczyć absolutnie wszystkiego?
![Confused :-?](./images/smilies/icon_confused.gif)
Jako praktyk, po sprawdzeniu jednego tematu, powiem, że w przypadku kiedy cel jest wspólny, to jest osiągany naprawdę błyskawicznie.
![Very Happy :-D](./images/smilies/icon_biggrin_1.gif)
Tylko powstaje jednak (przynajmniej w moim umyśle) pytanie tego rodzaju – jak, mając partnera, który nie 'uprawia' transerfingu, określać cele? Jak zrobić, aby u partnera nie pojawił się cel (nawet nieświadomie), o którym transerfer nie wie, a który to cel może ‘pacyfikować’ te, które są ustalone wspólnie.
Jakiś prosty hipotetyczny przykład – para podejmuje decyzję, że chce mieszkać w kraju, gdzie średnia temperatura nie spada poniżej zera. Jednocześnie ‘nietranserfingowy’ partner, jako rodzic, nie widzi życia bez bliskości z dziećmi. Dziecko nie cierpi upałów. Czy w takim kontekście cel jest wogóle do zrealizowania? Czy energia nie leci ‘w gwizdek’? Czy trzeba byłoby w to włączyć jeszcze dziecko? Czy...itd, itd
Spostrzeżenia naprawdę mile widziane.
![Smile :-)](./images/smilies/icon_smile.gif)
- Prometeusz
- Posty: 1848
- Rejestracja: pt kwie 20, 2012 9:21 am
Re: Osiąganie celów w związku
Rodzina powinna mieć ogólne poczucie łączności, sensu i celowości. Wtedy kompromisy są nieuniknione, ale hej... dostajemy też coś w zamian, koordynacja zamiaru. Czasami ścieżki się rozchodzą i to też trzeba zaakceptować. Dzieci są tylko gośćmi, tak jak i reszta osób w naszym życiu.
Duże znaczenie ma wychowanie dziecka. Można go wychować tak, że bliskość fizyczna będzie koniecznością, a można też tak, że nie będzie żadnym wymogiem i potomstwo wyjeżdża wtedy na drugi koniec świata. W pierwszym moża pomyśleć, o uzależnianiu, a w drugim może o zaniedbaniu czegoś. Takie etykietki wystawiają wahadła.
Koniec końców, większość naszych preferencji jest urojona w procesie społecznego prania mózgu. Kiedy uczymy się transerfingu, zaczynamy tworzyć własne kredo i decydować o priorytetach. Dla mnie TR to kierowanie się własnymi zasadami. Lecz wiem że są ludzie, którzy nie tworzą sobie zasad tylko idą tam gdzie akurat dostają zastrzyk dopaminy i nie będzie liczyło się mąż, że dzieci i nikt inny. Trzeba uważać co i kogo synchronizujemy w swojej warstwie bo efekty pojawiają sie dopiero po czasie.
Duże znaczenie ma wychowanie dziecka. Można go wychować tak, że bliskość fizyczna będzie koniecznością, a można też tak, że nie będzie żadnym wymogiem i potomstwo wyjeżdża wtedy na drugi koniec świata. W pierwszym moża pomyśleć, o uzależnianiu, a w drugim może o zaniedbaniu czegoś. Takie etykietki wystawiają wahadła.
Koniec końców, większość naszych preferencji jest urojona w procesie społecznego prania mózgu. Kiedy uczymy się transerfingu, zaczynamy tworzyć własne kredo i decydować o priorytetach. Dla mnie TR to kierowanie się własnymi zasadami. Lecz wiem że są ludzie, którzy nie tworzą sobie zasad tylko idą tam gdzie akurat dostają zastrzyk dopaminy i nie będzie liczyło się mąż, że dzieci i nikt inny. Trzeba uważać co i kogo synchronizujemy w swojej warstwie bo efekty pojawiają sie dopiero po czasie.
Taki jest kres wszelkiego gejdżu: wola gejdżowania.
Re: Osiąganie celów w związku
Matko kochana, chyba nie myślicie, że można sobie wychować dziecko jak się chce!
Może od początku stosując TR, ale i tu wątpię bardzo...![Surprised :-o](./images/smilies/icon_surprised.gif)
Może od początku stosując TR, ale i tu wątpię bardzo...
![Surprised :-o](./images/smilies/icon_surprised.gif)
Re: Osiąganie celów w związku
Każdy realizuje własne cele, a partner albo pomaga albo przeszkadza. To takie doświadczenie życiowe.Pit pisze:na ile życie w związku ma wpływ na realizację celu każdego z partnerów z osobna...
Jeśli cele bardzo się różnią to nie dojdą do skutku, a jak dojdą to jeden z partnerów będzie nieszczęśliwy.
![Sad :sad:](./images/smilies/icon_sad_1.gif)
Przykład z dziećmi nie jest dobry, bo dochodzi 3 strona. Może okazać się, że dzieci chciałyby trochę wolności od nadopiekuńczych rodziców i chciałyby wysłać ich daleko, nawet w kosmos.
![Cool man 8-)](./images/smilies/icon_cool.gif)
Zupełnie się z tym nie zgadzam. Wychowanie to jedno, a osobowość dziecka to drugie. Inne światy.Prometeusz pisze:Duże znaczenie ma wychowanie dziecka. Można go wychować tak, że bliskość fizyczna będzie koniecznością, a można też tak, że nie będzie żadnym wymogiem i potomstwo wyjeżdża wtedy na drugi koniec świata. W pierwszym moża pomyśleć, o uzależnianiu, a w drugim może o zaniedbaniu czegoś. Takie etykietki wystawiają wahadła.
![Wink :wink:](./images/smilies/icon_wink_1.gif)
Rodzic zmuszając do czegoś dziecko działa jak wahadło, destrukcyjnie.
Każdy rodzic tego próbuje, aż się kapnie, że dziecko to odrębny byt, ma inne marzenia, jest generalnie inny.Farsa pisze:można sobie wychować dziecko jak się chce!
Wtedy powinien pomagać dziecku w jego realizacji.
![Cool man 8-)](./images/smilies/icon_cool.gif)
- Prometeusz
- Posty: 1848
- Rejestracja: pt kwie 20, 2012 9:21 am
Re: Osiąganie celów w związku
...zmuszając do czegoś dziecko...
kto tu pisze o zmuszaniu?
...Wychowanie to jedno, a osobowość dziecka to drugie. Inne światy...
ale o co chodzi? Osobowość czerpie człowiek z własnej biologii (czy tam po transerfingowemu - duszy) i... niespodzianka - z wychowania, czynnikiem wychowującym oczywiście są nie tylko rodzice, choć oni w pierwszych latach organizują świat dziecka.
...[nie]można sobie wychować dziecko jak się chce!...
...Każdy rodzic tego próbuje...
To jest jak z zewnętrznym zamiarem, nie podlega on łatwej manipulacji. Brak umiejętności nie oznacza braku możliwości.
...dziecko to odrębny byt, ma inne marzenia, jest generalnie inny. Wtedy powinien pomagać dziecku w jego realizacji...
Tak, jest to jeden punkt widzenia, który podczas wychowania wg. mnie powinien być uwzględniony, a nawet stanowić jego centrum. Innym punktem widzenia jest to, że człowiek jest istotą społeczną i podlega społecznemu programowaniu. I chodźby się najbardziej wypierał to połączenie między ludźmi istnieje i zawsze będzie głównym ludzkim motywem. Nawet bycie pustelnikiem jest relacją miedzy człowiekiem, a społeczeństwem.
kto tu pisze o zmuszaniu?
...Wychowanie to jedno, a osobowość dziecka to drugie. Inne światy...
ale o co chodzi? Osobowość czerpie człowiek z własnej biologii (czy tam po transerfingowemu - duszy) i... niespodzianka - z wychowania, czynnikiem wychowującym oczywiście są nie tylko rodzice, choć oni w pierwszych latach organizują świat dziecka.
...[nie]można sobie wychować dziecko jak się chce!...
...Każdy rodzic tego próbuje...
To jest jak z zewnętrznym zamiarem, nie podlega on łatwej manipulacji. Brak umiejętności nie oznacza braku możliwości.
...dziecko to odrębny byt, ma inne marzenia, jest generalnie inny. Wtedy powinien pomagać dziecku w jego realizacji...
Tak, jest to jeden punkt widzenia, który podczas wychowania wg. mnie powinien być uwzględniony, a nawet stanowić jego centrum. Innym punktem widzenia jest to, że człowiek jest istotą społeczną i podlega społecznemu programowaniu. I chodźby się najbardziej wypierał to połączenie między ludźmi istnieje i zawsze będzie głównym ludzkim motywem. Nawet bycie pustelnikiem jest relacją miedzy człowiekiem, a społeczeństwem.
Taki jest kres wszelkiego gejdżu: wola gejdżowania.
Re: Osiąganie celów w związku
...2xwysłane
Ostatnio zmieniony czw lip 07, 2016 10:58 am przez Pit, łącznie zmieniany 1 raz.
Re: Osiąganie celów w związku
Tak, wychodzi z tego, że rzeczywiście jedynym właściwym narzędziem jest ciągłe rozmawianie ze szczerością do granic bólu i ustanawianie wspólnych kompromisów.
Masz racje, Prometeusz, że zawsze jest błogosławiona
zasada koordynacji, ale ona też będzie pewnie działać w przedziale, który będzie się kończyć w wielu przypadkach 'nie pieprznęło - wyszło 'na prostą', wyszło na zero.
Dziecko to tylko jeden z możliwych dodatkowych aspektów i dlaczego nie ma być brany pod uwagę? Przecież można być w związku jeszcze 'ciekawszym' - mając bardzo blisko siebie teściową, czy rodziców, czy jeszcze coś tam. Nie każdy tworzy i wchodzi w związek będąc już w TR.
Fakt z życia.
Mój znajomy około 3, może 4 lata temu rozstał się ze swoją partnerką. Do tamtego momentu w interesach ciągle miał wzloty i upadki. Związek był raczej pospolity - raz dobrze, raz gorzej. Od momentu rozstania, biznes tak mu poszybował w górę, że sam przecierałem oczy ze zdumienia. Sadziłem, że facet rzucił się w wir roboty, bo miał dosyć związków i zasuwa na okrągło. Myliłem się. Związki były, a traktował je bardzo swobodnie. Co dzieje się z jego partnerką obecnie, nie wiem.
Jednak, co istotne z punktu widzenia tego wątku - dopiero na koniec, przy rozstaniu, miał usłyszeć: "zawsze sie bałam, że sie dorobisz i mnie zostawisz, a ty - dzisiaj nic nie mamy, odchodzisz i mnie zostawiasz samą".![Smile :-)](./images/smilies/icon_smile.gif)
Masz racje, Prometeusz, że zawsze jest błogosławiona
![Smile :)](./images/smilies/icon_e_smile.gif)
Dziecko to tylko jeden z możliwych dodatkowych aspektów i dlaczego nie ma być brany pod uwagę? Przecież można być w związku jeszcze 'ciekawszym' - mając bardzo blisko siebie teściową, czy rodziców, czy jeszcze coś tam. Nie każdy tworzy i wchodzi w związek będąc już w TR.
Fakt z życia.
Mój znajomy około 3, może 4 lata temu rozstał się ze swoją partnerką. Do tamtego momentu w interesach ciągle miał wzloty i upadki. Związek był raczej pospolity - raz dobrze, raz gorzej. Od momentu rozstania, biznes tak mu poszybował w górę, że sam przecierałem oczy ze zdumienia. Sadziłem, że facet rzucił się w wir roboty, bo miał dosyć związków i zasuwa na okrągło. Myliłem się. Związki były, a traktował je bardzo swobodnie. Co dzieje się z jego partnerką obecnie, nie wiem.
Jednak, co istotne z punktu widzenia tego wątku - dopiero na koniec, przy rozstaniu, miał usłyszeć: "zawsze sie bałam, że sie dorobisz i mnie zostawisz, a ty - dzisiaj nic nie mamy, odchodzisz i mnie zostawiasz samą".
![Smile :-)](./images/smilies/icon_smile.gif)